Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

Ένα παράξενο παιδί.


Είναι παράξενο παιδί. Τα πρωινά πηγαίνει νωρίτερα στο σχολείο, πάντα με ένα βιβλίο στο χέρι, το οποίο διαβάζει καθισμένος στα σκαλιά μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι. Στο διάλειμμα δεν παίζει ποδόσφαιρο μαζί με τα υπόλοιπα αγόρια. Προτιμάει να ξαπλώνει στο γρασίδι και να παρατηρεί τα πουλιά και τα σύννεφα. Ειδικά την άνοιξη μοιάζει πιο ονειροπόλος από ποτέ. Του είναι αδύνατον να παρακολουθήσει αυτά που λέει ο δάσκαλος. Αντίθετα, κάθεται και χαζεύει με τις ώρες την αμυγδαλιά έξω από το παράθυρο της τάξης και δραπετεύει σε θάλασσες, κήπους κι αγκαλιές… Για τα μαθήματα δεν ενδιαφέρεται, δεν έχουν θέση στον κόσμο που ζει. Δηλαδή κάνει το αντίθετο από αυτό που θέλει ο δάσκαλος. Και μερικές φορές τα σημάδια του χάρακα διπλασιάζονται ή τριπλασιάζονται την άλλη μέρα. Εκείνος όμως δεν νοιάζεται. Το μεσημέρι, όταν οι υπόλοιποι συμμαθητές του φεύγουν για τα σπίτια τους σε παρέες, εκείνος επιστρέφει μόνος του σιγοψιθυρίζοντας στιχάκια. Κανείς δεν του δίνει σημασία. Κανείς δεν ξέρει άλλωστε ότι σε λίγα χρόνια θα γίνει ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές.

2 σχόλια:

  1. Η οπτασία

    Ανοιξιάτικο μεσημέρι. Φορώντας ένα κατακόκκινο διάδημα στα πανέμορφα μαλλιά της η Μαρία Γεωργιάδου κατηφορίζει γράφοντας για τη χώρα των λέξεων.
    Πρόκειται για το δικό της φυσικό χώρο, μέσα στην αγκαλιά του οποίου ανασαίνει δίνοντας πνοή στις σκέψεις και στα όνειρά της.
    Σήμερα όμως δεν ταξιδεύει σε αυτόν τον τόπο μόνη της. Μαζί της είναι και μια οπτασία αγοριού τόσο αληθινή που η Μαρία αισθάνεται σχεδόν την παλάμη του να θωπεύει γλυκά τους τορνευτούς ώμους της.
    Όταν φτάνει στην κεντρική προβλήτα του λιμανιού η οπτασία της χαρίζει το πιο παραμυθένιο βλέμμα της.
    Είναι ένα βλέμμα γεμάτο λεκτικά φωτεινά φιλιά, ικανά να συμπληρώσουν τη σχεδόν τέλεια ομορφιά της.
    Λεκτικά φιλιά λούζουν το πρόσωπό της και την κάνουν να χαμογελά αποδεχόμενη για πάντα τη μοναδικότητα της ύπαρξής της.
    - Απλώστε τα χέρια σας στο φως, την προτρέπει η οπτασία και η Μαρία το πράττει αμέσως.
    Τότε μια τρισυπόστατη ηλιαχτίδα κατευθύνεται στις ανοιχτές παλάμες της και καθώς αγγίζει την ψυχή της, μια λέξη ξεφεύγει από τα χείλη της και μετατρέπεται σε χρυσαφένια καδένα ευτυχίας, την οποία η οπτασία περνά στο λαιμό της Μαρίας.
    Είναι μια καδένα που κανένας καθρέπτης δεν μπορεί να αποδώσει, αφού οι νεράιδες καθρεπτίζουν την ψυχή τους μόνο όταν το επιθυμούν οι ίδιες.
    Και η Μαρία είναι η πιο σύγχρονη εκδοχή νεράιδας παρά την καταδεκτικότητα που διακρίνει τη γραφή και τη συμπεριφορά της.
    Αφού είναι το κορίτσι που ενέχει τη δύναμη να εμφυσεί ζωή και στις οπτασίες ακόμη.
    Και να φανταστεί κανείς πως η άνοιξη μόλις τώρα άρχισε στη ζωή της.
    Το δειλινό τη βρίσκει να βηματίζει στη χώρα των λέξεων, εκεί όπου οι δρόμοι έχουν το όνομά της.




    Όμορφο το σημερινό σας κείμενο Μαρία, γιατί είναι εσείς.
    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χαίρομαι πολύ που σας άρεσε και σας είμαι ευγνώμων γι' άλλη μία φορά.
    Το αγαπημένο μου σημείο: "Και να φανταστεί κανείς πως η άνοιξη μόλις τώρα άρχισε στη ζωή της."

    Να ξέρετε ότι δεν ξεχνώ πως μου "χρωστάτε" κάποια στιγμή το "προσωπικό μου βιβλίο". Βέβαια, αν αυτό σημαίνει ότι θα σταματήσετε να μου γράφετε εδώ, προτιμώ να μην το λάβω καθόλου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή