Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

Προσωπική επιλογή.

 
Πάντα το ίδιο.


Το ανέφικτο, το απαγορευμένο, το ασυνήθιστο, το απροσπέλαστο, το δύσκολο, το απρόσιτο, το καταδικαστέο, το απλησίαστο, το ανήθικο.


Αυτό που κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί την ομορφιά του, που θα υποστείς συνέπειες αν το πλησιάσεις, που ανήκει αλλού, που εκμηδενίζει κάθε ηθική, που οφείλεις να μείνεις μακριά του.


Ένα βλέμμα που προσπαθεί να εκφράσει το θαυμασμό που ποτέ δεν θα εκφραστεί με λέξεις./Μια συνάντηση στο λεωφορείο που υποκαθιστά τις άλλες συναντήσεις που ποτέ δεν θα πραγματοποιηθούν./Μια "καλημέρα" που υποκαθιστά όλα αυτά που ποτέ δεν θα ειπωθούν./Η φαντασία που υποκαθιστά την πραγματικότητα.


Κρατάς την αναπνοή σου. Δέχεσαι την ενέργειά του. Αυτό που εκπέμπει. Νιώθεις γεμάτη. Βιώνεις τον έρωτα στην πιο πλήρη του μορφή.


Πάντα έπρεπε να μένεις μακριά από αυτά που ποθείς. Εξαίρεση καμία. Δικό σου είναι το λάθος. Αν είναι λάθος. Εσύ το επιλέγεις. Δεν το αλλάζεις με τίποτα. Δεν θέλεις να το αλλάξεις. Κατά βάθος σου αρέσει. Το αγαπάς. Αυτή είσαι. Ή θα τα ζήσεις όλα ή τίποτα. Το μέτριο δεν είναι αποδεκτό.


3 σχόλια:

  1. Αναζητώντας

    Απομεσήμερο. Σε μια γωνιά αναμνήσεων ένα αγόρι σφαλίζει τα μάτια. Γίνεται σιωπή. Τα πρόσωπα των ανθρώπων κοιτάζουν ανέκφραστα. Κοιτάζουν το αγόρι με τα σφαλιστά βλέφαρα και τα μακριά ξέπλεκα μαλλιά. Κοιτάζουν για ώρα αλλά δεν βλέπουν τίποτα περισσότερο από αυτό που οι ίδιοι θα ήθελαν να αντικρίζουν για όλη τους τη ζωή. Νομίζουν ότι κοιτάζουν, αλλά στην πραγματικότητα πραγματοποιούν μια κινηματογραφική καταγραφή των δικών τους επιθυμιών προβάλλοντάς τες πάνω στην ακινησία των κλειστών βλεφάρων.
    Μόνο ένα ευαίσθητο κορίτσι, η Μαρία Γεωργιάδου, συμμερίζεται την έμψυχη σιωπή των χειλιών του αγοριού. Ένα κορίτσι με μαλλιά σμιλεμένα στο φεγγαρόφωτο μιας αιώνιας άνοιξης που ενεδρεύει τα όνειρά του. Ένα κορίτσι που απέχει από τη γύμνια των πεζών ημερών της μίζερης ανθρωπότητας των απαρχών του εικοστού πρώτου αιώνα.
    Είναι το κορίτσι που προβάρει στο βλέμμα του το φιλί που την ίδια στιγμή ονειρεύεται το αγόρι με τα κλειστά μάτια.Είναι το κορίτσι που απεχθάνεται τη μετριότητα σε κάθε της εκδοχή.Είναι το κορίτσι που αναζητά την πληρότητα, την απεραντοσύνη του συναισθήματος.
    Η Μαρία θα ήθελε πολύ να προφέρει λέξεις στην προκυμαία ενός φιλιού. Αδυνατεί όμως να βρει τις δύο τελευταίες λέξεις ενός αγέννητου ακόμη ποιήματος. Του ποιήματος που θα μπορούσε να επαναφέρει το φως στο αδιόρατο βλέμμα του αγοριού.
    Πιάνει τότε να γράφει κοιτάζοντας το αγόρι και το θαύμα γίνεται. Το αγόρι την κοιτάζει και σα μαγεμένο από την ομορφιά του κοριτσιού που γράφει, πλησιάζει κι εναποθέτει το δάκρυ του πρώτου φιλιού στα χέρια της Μαρίας που γράφουν.
    Στα δύο χέρια που γράφουν εξυμνώντας τις πιο αυθεντικές στιγμές της ζωής. Στα χέρια που θα γράφουν για πάντα αγνοώντας τη μετριότητα.

    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσε αυτό που έγραψα να εμπνεύσει ένα τόσο όμορφο κείμενο. Σας ευχαριστώ τόσο μα τόσο πολύ. Νιώθω απερίγραπτη ανακούφιση που υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να καταλάβουν εμένα και αυτά που γράφω. Περιορίζεται η μοναξιά και εντείνεται η ελπίδα. Ευχαριστώ και πάλι...

      Διαγραφή
  2. Το μετριο δεν ειναι αποδεκτο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή