Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Απεγνωσμένες προσπάθειες.

Μου ήρθαν δύο τρελές ιδέες στο μυαλό.

α) Να γράψω ένα γράμμα σ' εκείνο το παιδί που συναντάω τυχαία μέσα στα πανεπιστήμια και στο οποίο έχει κολλήσει το μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Να το έχω πάντα μαζί μου και όταν τον ξανασυναντήσω να του το δώσω. Έτσι, χωρίς λόγο.

β) Να πάω σ' εκείνον και να του πω: "Σ' ευχαριστώ. Σ' ευχαριστώ για όσα δεν ξέρεις ότι μου έχεις προσφέρει. Μόνο αυτό έχω να πω. Βαρέθηκα πάντα να ψάχνω λέξεις για να εκφράσω ό,τι νιώθω. Μπορώ να σε αγκαλιάσω;"

Τι κρίμα που ξέρω ότι δεν θα πραγματοποιήσω καμία από τις δύο.

 

6 σχόλια:

  1. Το αποφασιστικό κορίτσι

    Χειμώνας του 2012. Βρέχει στα σταυροδρόμια των συνειρμών της Μαρίας Γεωργιάδου. Βρέχει και στους δρόμους της πόλης, καθώς η Μαρία περπατά με μοναδικό σκοπό να συναντήσει το όνειρο στο πρόσωπο ενός άγνωστου ακόμη αγοριού, η μορφή του οποίου κυριεύει όλο της το είναι.
    Στα τρυφερά της χέρια κρατά ένα ποίημα δίχως ρήματα γραμμένο μόνο γι' αυτό το αγόρι που αγνοεί ακόμη αυτό που πρόκειται να συμβεί.
    Η Μαρία συναντά το αγόρι τυχαία στο σημείο εκείνο του κόσμου, στο οποίο για πρώτη φορά το είχε δει να πληθαίνει στο βλέμμα της.
    Με μια αποφασιστική κίνηση του προσφέρει το ποίημα δίχως να το κοιτάζει.
    Και η βροχή τότε σταματά. Η βροχή δε γεμίζει πια με λάσπες τα πόδια της. Δεν τη μαστιγώνει πια στο πρόσωπο. Η βροχή, τώρα, ξεπλένει κάθε αρνητική της σκέψη. Παίρνει από πάνω της ό,τι την πλήγωσε και αφήνει καθαρό το μυαλό και τη σκέψη της.
    Ένα όνειρο, ένα χαμόγελο τα έκανε όλα. Το χαμόγελο που στέκει γυμνό, φωτεινό, σε κάθε της σκέψη από τότε που το συνέλαβαν τα μάτια της για πρώτη φορά τυχαία στα χείλη αυτού του αγοριού.
    Γιατί, κανένα αγόρι δεν είναι εύκολο να αντισταθεί στις ποικίλες εκφάνσεις που παίρνει το πρόσωπο της Μαρίας.
    Γιατί τα μάτια της είναι ηθοποιοί περιοδεύοντος θιάσου, που παίζει τα πάντα: κωμωδίες, σάτιρες, δράματα, αυτοσχεδιασμούς.
    Κυρίως όταν τα μάτια της Μαρίας ρεμβάζουν το μέλλον της. Καθώς είναι βέβαιο ότι η Μαρία πρόκειται να ευτυχήσει.
    Το κατάλαβε κι η ίδια μια νύχτα ασέληνη, που το φεγγάρι βγήκε για λίγο ξαφνικά προκειμένου να φιλήσει με φως τα μάτια της.
    Κι όταν το λαμπερό φεγγαρόφωτο την παρακάλεσε, την ικέτευσε σχεδόν, να του χαρίσει ένα αγνό φιλί, τότε η Μαρία συνειδητοποίησε τη δύναμή της. Κι η δύναμή της είναι η βαθιά εσωτερική ζωή, η βαθιά εσωγενής πάλη των σκέψεων και των ονείρων της.
    Και να τώρα που η Μαρία πρόκειται να θωπεύσει το φεγγάρι από μία άλλη θέση, από τις τρυφερές στιγμές ενός απίθανου ταξιδιού στα χνάρια της αγάπης.
    Γιατί το αγόρι πρόκειται να την αγαπά για πάντα.

    Τολμήστε!
    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πλέον νιώθω να μου φεύγει ένα βάρος περισσότερο όταν διαβάζω αυτά που μου γράφετε παρά όταν κάνω την ανάρτηση...

      Μόνο που έχω μία επιφύλαξη για το εξής σημείο: "Κυρίως όταν τα μάτια της Μαρίας ρεμβάζουν το μέλλον της. Καθώς είναι βέβαιο ότι η Μαρία πρόκειται να ευτυχήσει."
      Νομίζω πως διαθέτω τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να οδηγηθώ στην αυτοκαταστροφή. Και δυστυχώς το απολαμβάνω κιόλας.

      Πάντως, τόλμησα! Το δεύτερο για αρχή. Και άξιζε το κάθε δευτερόλεπτο.

      Διαγραφή
  2. Γιατί όχι?
    Ειδικά το πρώτο είναι πολύ μυθιστορηματικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και άξιζε, επειδή του προσδώσατε την πιο αυθεντική εκδοχή σας, η οποία για καιρό άνθιζε πίσω από τις πεζές στιγμές μιας καθημερινότητας, την οποία επιτρέψατε άθελά σας ίσως στους άλλους να τη διαμορφώνουν.
      Τώρα πια όμως υπάρχει η αρχή και η ζωή θα σας το ξεπληρώσει. Άλλωστε, εσείς είστε πια ένα κορίτσι - αποδέκτης της γραφής, επειδή εμπνέετε. Κι αυτό πρόκειται να συντρίψει κάθε προϋπόθεση καταστροφής. Σε ένα εύλογο διάστημα θα έχετε το δικό σας προσωπικό βιβλίο, όπως οι μαθητές μου. Θα βάλετε στο εξώφυλλο τη φωτογραφία σας και θα έχετε εκεί τα κείμενα που εμπνεύσατε για πάντα. Έτσι, με υπόβαθρο τη γραφή, θα είστε κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στην ευτυχία.

      Καλά Χριστούγεννα σε εσάς και στην οικογένειά σας.

      Γιάννης Πολιτόπουλος

      Διαγραφή
  3. Μακάρι να είναι όπως τα λέτε. Η αισιοδοξία μου επανήλθε δριμύτερη! Σας ευχαριστώ για άλλη μία φορά.

    Καλές γιορτές και σε εσάς και στους δικούς σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το αμμουδερό ιχνογράφημα

    Ένα πρωινό στις αρχές του καλοκαιριού λίγο πριν την ανατολή του ήλιου. Μια κοπέλα ντυμένη με ένα λευκό φόρεμα κατηφορίζει στην αμμουδιά. Αφήνει τα πράγματά της ακριβώς στη μέση της αμμουδερής παραλίας και κατευθύνεται σε ένα ξύλινο δρομάκι.
    Για την ακρίβεια η κοπέλα αρχίζει να πηγαινοέρχεται σε ένα δρομάκι φτιαγμένο από σανίδες πάνω στην άμμο, η κατάληξη του οποίου οδηγεί λίγα μέτρα μέσα στην αρχή του νερένιου σώματος της θάλασσας.
    Η κοπέλα πηγαινοέρχεται με θεϊκή αρμονία και κάθε φορά που φτάνει στην αρχή της θάλασσας, το απαλό αεράκι της αυγής δημιουργεί ανεπαίσθητους κυματισμούς και τους αφιερώνει στην ασύλληπτη αρχαιοελληνική ομορφιά της.
    Στην τελευταία διαδρομή της πάνω στο δρομάκι η κοπέλα αντιλαμβάνεται πως οι σανίδες υπάρχουν εκεί μόνο και μόνο για να μοιραστούν κάτι λίγο έστω από τη δική της ονειρώδη συμμετρία κι ένα γαλανό χαμόγελο φεύγει από τα χείλη της και πετά προς την απεραντοσύνη του ορίζοντα.
    Έπειτα, η κοπέλα επιστρέφει εκεί όπου είχε αφήσει τα πράγματά της. Η επιστροφή πραγματώνεται ακριβώς τη στιγμή που ο ήλιος ανατέλλει. Στέκεται τότε και κοιτάζει την ανατολή του ήλιου. Εντελώς ξαφνικά όμως σηκώνεται αέρας και τα κύματα της θάλασσας εισχωρούν στην αμμουδιά.
    Το φυσικό αυτό παιχνίδι κρατά για λίγο. Είναι όμως αρκετό, για να συντελεστεί ένα φυσικό θαύμα μπροστά στα διάπλατα μάτια της κοπέλας.
    Γιατί όταν το παιχνίδισμα των κυματισμών τελειώνει, η κοπέλα παρατηρεί πως ακριβώς μπροστά της η θάλασσα έχει εναποθέσει πάνω στην άμμο κοχύλια. Όχι όμως σε κάποιο τυχαίο σχηματισμό, αλλά με τέτοιο τρόπο που αυτά σχηματίζουν το όνομά της:

    Μαρία Γεωργιάδου

    Όταν η Μαρία αντικρίζει το θαύμα νιώθει μια απέραντη ευτυχία να ζωγραφίζεται σε όλο της το είναι. Είναι η ευτυχία μιας αναγνώρισης, η ευτυχία μιας φυσικής πληρότητας στην οποία πάντα πίστευε από τότε που ήταν παιδί.
    Μεστή από χαρά η Μαρία κάθεται δίπλα στα πράγματά της. Φορά το ψάθινο καπέλο της και τα μαύρα γυαλιά της κι απολαμβάνει το αμμουδερό ιχνογράφημα του ονόματός της. Αργότερα, όταν πια κολυμπά μέσα στα καταγάλανα νερά, η κοπέλα παρατηρεί πως τα μικρά παιδιά που έχουν κατέβει στην ακροθαλασσιά φωνάζουν όλο χαρά πως δεν έχουν ξαναδεί κάτι τόσο εντυπωσιακό να κοσμεί την αμμουδιά.
    Κι όταν η Μαρία ακούει τη φωνή ενός μικρού παιδιού να λέει πως αυτό που βλέπει, πρέπει να είναι το όνομα της θεάς της αμμουδιάς, η Μαρία αισθάνεται πιο πλήρης από ποτέ. Όπως άλλωστε αρμόζει στο αψεγάδιαστο των ονείρων της.

    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή