Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Αδιέξοδο.

Είναι κι αυτά τα βράδια που η μοναξιά γίνεται τόσο συμπαγής που αποκτά υπόσταση. Σου παραλύει το χέρι και δεν μπορείς να γράψεις, τα πόδια και σκέφτεσαι πώς θα καταφέρεις να συρθείς ως το κρεβάτι. Και σου δημιουργεί κι εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι, σαν πένθος. Το παρελθόν και το μέλλον δεν υπάρχουν. Το παρελθόν ήταν μια ψευδαίσθηση, το μέλλον δεν θα έρθει ποτέ. Όλη σου η ύπαρξη συμπυκνώνεται στο παρόν, στο θλιβερό παρόν. Ψάχνεις από κάπου να πιαστείς. Ό,τι σου έχει απομείνει είναι λίγοι στίχοι, λίγα ποιήματα και μία έμμονη ιδέα. Εκείνος.

Είναι κι αυτή η διαύγεια της Άνοιξης και του Μάη που σε κάνει να θέλεις να βάλεις λίγη ποίηση στη ζωή σου και στη ζωή του. Αλλά φοβάσαι. Ίσως γιατί για πολλούς δεν είναι ευδιάκριτα τα όρια μεταξύ της ποίησης και της τρέλας.

Αχ, πόσο όμορφοι θα μπορούσαμε να είμαστε οι άνθρωποι.

2 σχόλια:

  1. Γράφοντας

    Ο χώρος της ιστορίας είναι μεγάλος, ταιριαστός απόλυτα στη μυθολογική υφή που χαρακτηρίζει τα τελευταία χρόνια τη γραφή της Μαρίας Γεωργιάδου.
    Ψηλά σε έναν από τους τοίχους υπάρχουν τζάμια που διαχέουν τις ηλιαχτίδες στο πρόσωπό της.
    Είναι μεσημέρι στην αρχή του καλοκαιριού και η Μαρία γράφει ένα κείμενο με τίτλο "Αδιέξοδο".
    Στο χώρο υπάρχουν βιβλία. Δεν υπάρχουν λέξεις γραμμένες σε ημερολόγιο. Δεν υπάρχει λεξικό ούτε συγκεκριμένο λεξιλόγιο, γιατί η συναισθηματική γραφή της Μαρίας απλώνεται, συχνά, σε άγνωστα σημεία του σώματος της γραφής.
    Όλα μοιάζουν να βρίσκονται σε μια απόλυτη, αδιασάλευτη τάξη. Όλα, εκτός από τα μονοπάτια του μυαλού της, στα οποία οι διαβάσεις θυμίζουν κάποιες φορές λεπίδες ασυνάρτητου φωτός.
    Καταμεσής στο σύνολο αυτών των πραγμάτων υπάρχει ένας καθρέπτης. Μόνος του, μοιάζει ριγμένος εκεί σαν ένα πρόσωπο που σταμάτησε να κάνει προόδους, που ζει αναμένοντας μιαν εξέλιξη, την οποία δε γνωρίζει πως να προκαλέσει.
    Ο καθρέπτης απεικονίζει τη γράφουσα Μαρία λουσμένος από τος φως των ματιών της ή από τους περιπάτους των ονείρων της ανάλογα με την περίσταση.
    Ξαφνικά, η Μαρία αισθάνεται ότι καθρέπτης μιλά. Ναι, είναι ανήκουστο, αλλά η ίδια τον ακούει να της μιλά.
    Ο καθρέπτης λέει για την απόσταση που χωρίζει τις λέξεις μεταξύ τους. Μιλά για τις λέξεις που η Μαρία γράφει.
    Η Μαρία συνεχίζει να γράφει μέσα στο μεγάλο χώρο ενέχοντας πια στα δάχτυλά της κι αυτή την περίεργη δύναμη που απορρέει από τον ομιλούντα καθρέπτη.
    Μόνο όταν τελειώνει το κείμενό της, η Μαρία αντιλαμβάνεται πως ο καθρέπτης δε μιλάει μόνο αλλά αναβλύζει φράσεις οι οποίες έχουν προορισμό την ίδια.
    Είναι φράσεις που την κάνουν να σταματά να φοβάται το μέλλον. είναι φράσεις που αγγίζουν μιαν εσωτερική της δύναμη ξεχασμένη για μήνες σε κάποια παραλία της φαντασίας της.
    Η τελευταία φράση λέει: "Μια πελιδνή, έστω, σκιά της αγάπης κυοφορείται στα χείλη των ανθρώπων χάρη στη γραφή σας.".
    Η Μαρία καταλαβαίνει τότε πως το "αδιέξοδο" αποτυπώνει τη στιγμιαία αιωνιότητα της εκτυφλωτικής αγάπης, την οποία η ίδια δεν πρέπει ποτέ να σταματήσει να προσφέρει αλλά και να ανταποδίδει.


    Καλό σας μήνα Μαρία.
    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξαιρετικό. Ευχαριστώ πολύ.

      Καλό μήνα και καλό καλοκαίρι να έχουμε.

      Διαγραφή