Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Ρώσικη ρουλέτα.

Αγαπώ τους ανθρώπους με εμμονές.

Γιατί γεύομαι τη μοναξιά τους. Και ξέρω πώς είναι αυτή η παραλίγο πτώση στην άβυσσο. Να γλιτώνεις ένα δευτερόλεπτο πριν τον οριστικό χαμό. Ένα δευτερόλεπτο πριν την τρέλα. Να ρισκάρεις ξανά και ξανά. Να ισορροπείς σε τεντωμένο σκοινί. Και να σ’ αρέσει. Ρώσικη ρουλέτα.

Τρομάζω με τη ζωή. Με τις άπειρες πιθανότητες που φέρνει μαζί της. Είμαστε όλοι παιχνίδια της. Ορίζουμε τις πιο ασήμαντες κι ανώδυνες παραμέτρους ίσα για να αυταπατόμαστε ότι έχουμε τον έλεγχο.

Τότε ήμουν εκεί. Μέσα στη μακαριότητα της άγνοιάς μου. Τα βήματά μου κανένα νόημα δεν είχαν. Περνούσαν με αναίδεια ξυστά δίπλα από εκείνα τα άλλα βήματα και δεν έδιναν καμία απολύτως σημασία. Πώς μπορούσαν να μαντέψουν άλλωστε; Εκείνα τα βήματα, τα άλλα, έχουν πλέον χαθεί. Για πάντα. Και τώρα τα δικά μου με οδηγούν πίσω να αναζητήσω ό,τι ίχνη έχουν αφήσει. Τραγική ειρωνεία.

Νιώθω οίκτο για την κοπέλα που ήταν τότε εκεί. Πώς είναι δυνατόν να ήμουν εγώ; Τι σχέση μπορεί να έχω εγώ μαζί της; Μου είναι άγνωστη. Όπως άγνωστος θα είναι ο τωρινός, προσωρινός μου εαυτός σε όσους επακολουθήσουν.

Αγαπώ τους ανθρώπους με εμμονές.

Γιατί είμαι σαν κι αυτούς.

2 σχόλια:

  1. Γλιτώνεις ένα δευτερόλεπτο από τον οριστικό χαμό; Η΄απλά δεν πέφττεις και συνεχίζεις να κοιτάς τον γκρεμό...; Μερικές φορές οι εμμονές μας μπορούν να μας κρατήσουν στάσιμους. Καλησπέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το κορίτσι με τις εμμονές

    Θα της συνέβαινε πάντα. Θα της συνέβαινε σε κάθε εμφάνισή της κάτω από το φως του ήλιου, κάτω από τη θωπεία του φεγγαριού. Της συμβαίνει καθημερινά σε κάθε εκδοχή της ζωής της. Της συμβαίνει στα μάτια της, στα χείλη της, στα μαλλιά της, στα έγκατα της ψυχής της.Της συμβαίνει να είναι η έμπνευση των λέξεων.
    Στη Μαρία Γεωργιάδου συμβαίνει να είναι η εμμονή των λέξεων. Της συμβαίνει να καθίσταται το σώμα των υγρών λέξεων, των θηλυκών φράσεων που συνθέτουν το μαγικό κορμί της γραφής. Καθώς προκύπτει στη ροή των ονείρων, η Μαρία γίνεται το φως της γραφής.
    Φορώντας ένα κοριτσίστικο χαμόγελο προκαλεί τον πιο ακραίο συνδυασμό των λέξεων. Είναι σε κάθε της έκφανση, σε κάθε της προφίλ, σε κάθε της σκέψη η αιώνια εκκίνηση ενός κειμένου.
    Ντυμένη λέξεις από τα μαλλιά μέχρι τα ακροδάχτυλα, η Μαρία οδηγεί τη γραφή στα πιο μειλίχια θαλασσινά μονοπάτια.
    Κι εκεί, στης άκρες της θάλασσας υπάρχουν ακόμη ίχνη. Ίχνη μιας ζωής που όμως παραμένει ενιαία και που διαρκώς ανανεώνεται ακόμη κι όταν η Μαρία κοιμάται.
    Αφού και στα βλέφαρά της εγκαθίστανται οι εμμονές του καλοκαιρινού φωτός που της δείχνουν το δρόμο του μέλλοντος, ο οποίος διασταυρώνεται και με στιγμές του παρελθόντος.
    Μοιάζει με θαύμα η εμμονή της γραφής στη ζωή της αλλά χρειάζεται να μην τρομάζει. Γιατί δε γεννήθηκε ακόμη φόβος που να ταιριάζει στα μάτια της.

    Καλημέρα σας Μαρία.
    Γίνετε η εμμονή στην ευτυχία σας.
    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή