Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Νυχτερινό.


Για τον Κ. Σ.

Δεν με ενδιαφέρει ποιος είσαι. Θα σε επινοήσω από την αρχή, αφού πρώτα σε αποδομήσω και κρατήσω μονάχα το φως του δέρματός σου και το ασυμβίβαστο της φλέβας σου. Κι έπειτα θα κλείσω τα μάτια, να μη σε βλέπω γυμνό μπροστά σε μάτια βιαστές.

Ενσαρκώνεις τη διττή επιβεβαίωση της αναλλοίωτης ουσίας του ανθρώπου. Παγιδευμένος στη μικρότητα του μικρόκοσμού σου, αναζητάς φυγές, βρίσκοντας στη δυστυχία των άλλων παρηγοριά για ό,τι ζεις. Προσπαθώντας να τρέξεις μακριά από τον εαυτό σου, ολοένα μεγαλώνεις τη χωμάτινη λακούβα που σου κληροδοτήθηκε και βουλιάζεις ανεπιστρεπτί.

Εκπορνεύεσαι εκούσια, παλεύοντας να πείσεις για τις καλές σου προθέσεις. Στο ίδιο παιχνιδάκι μπλέκομαι κι εγώ, μα χωρίς πληρωμή και κυρίως χωρίς αυταπάτες.

Πιστεύω να κατάλαβες τι προσπαθώ να κάνω. Για να ξορκίσω τις ενοχές μου, σου επιτίθεμαι. Για να ξεσκίσω εκείνες, ξεσκίζω πρώτα εσένα. Και στο αίμα σου βαφτίζομαι και πάλι «εγώ».

2 σχόλια:

  1. Κείμενο πηγαίο, αστείρευτο, λογοτεχνικής αρτιότητας. Μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι η διαρκής θεατρική αναπαράσταση μιας αρχής.

    Κι εσείς η απόλυτη αρχή της αναπόδραστης συναισθηματικής αναμονής. Γιατί στη ζωή ανταμείβονται αυτοί που μπορούν να περιμένουν.

    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ελπίζω η ιστορία των καλοκαιρινών ονείρων σας να είναι αντάξια των συναισθημάτων σας.

    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή