Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Επιστροφή ξανά.

Για την Πάργα μου.

Δεν θα γνωρίσω πολλούς τόπους στη ζωή μου.

Όχι πως δεν θέλω. Γνωρίζω, απλώς, ότι δεν θα τα καταφέρω. Άλλα έλεγα, το ξέρω. Ότι όλα μου σχεδόν τα καλοκαίρια τα πέρασα στο ίδιο μέρος και ότι στο εξής που θα μπορώ να επιλέξω, θα ταξιδεύω κάθε χρόνο κι αλλού. Έλα όμως που ριζώνω εύκολα. Δένομαι. Όχι με τον τόπο αυτόν καθ’ εαυτόν (μπορεί άραγε να δεθεί κανείς με ένα κομμάτι γης;), αλλά με τους ανθρώπους του. Και άπαξ και δεθώ με τους ανθρώπους ενός τόπου, τον κάνω και δικό μου τόπο. Οι δεσμοί που δημιουργώ λειτουργούν σαν μαγνητικές δυνάμεις που με τραβάνε προς τα εκεί. Είμαι εδώ αλλά πάντα προς τα εκεί είναι στραμμένο το βλέμμα μου. Και όταν επιτέλους επιστρέφω, η αντάμωση μαζί τους με αναγεννά, ενώ κάθε φορά που φεύγω, τους αποχαιρετώ σαν να πρόκειται να μην τους ξαναδώ ποτέ, σα να είναι οριστικός ο αποχαιρετισμός. Και στο δρόμο του γυρισμού, πάντα σχεδιάζω πότε θα επιστρέψω, έτσι για να απαλύνω λίγο την πίκρα του αποχωρισμού. Και ήδη από την επόμενη μέρα ανυπομονώ. Όχι να πατήσω τα ίδια χώματα αλλά ν’ ανταμώσω ξανά τους ανθρώπους μου και να φτιάξω μαζί τους νέες αναμνήσεις και νέους δεσμούς.

Γιατί, για μένα, ένας τόπος είναι οι άνθρωποί του. 

1 σχόλιο:

  1. Επιστροφή στην Άνοιξη

    Διαρκώς μία λέξη πασχίζει να ριζώσει στην πιο μακρινή ακρογιαλιά μιας γυναίκας.
    Για αρκετό καιρό η γυναίκα ταλαντεύεται ανάμεσα στην επιστροφή και στην απομάκρυνση. Μα η λέξη μένει πάντα εκεί, διαρκώς να αγγίζει την ενιαία απεραντοσύνη της γυναικείας σκέψης.
    Το βλέμμα της γυναίκας αναγνώνει τη λέξη σχεδόν κάθε ημέρα της άνοιξης. Είναι η λέξη «μοναδικότητα». Κι είναι κυρίως οι ώρες των δειλινών εκείνες που αγαπούν την ανάγνωση αυτή, όπως οι λέξεις του πρωινού αγαπούν ένα ονοματεπώνυμο:

    Μαρία Γεωργιάδου

    Αφού η γυναίκα που το ενσαρκώνει, γνωρίζει τους τρόπους με τους οποίους δημιουργούνται αλλά και κυριεύονται οι στιγμές μιας παραμυθένιας ζωής.
    Κι όταν η Μαρία επιστρέφει στο βλέμμα μιας φυσικής εποχής, τότε ο ουρανός χαμογελάει από ευτυχία.
    Όπως συμβαίνει τις στιγμές που η Μαρία αγναντεύει τη γραφή της και ενώνει το φυσικό φως με αυτό της καρδιάς της.
    Γιατί Άνοιξη υλοποιούνται τα ποιήματα των μελλοντικών αναμνήσεών της. Αφού ο ουρανός γράφει:

    Τα χάδια της Μαρίας

    Α

    Ακρογιάλι ανθίζει
    στο βλέμμα σου
    με φως αγάπης

    Β

    Μνήμες ταξιδεύουν
    στο μέλλον σου
    με φάρο τα λόγια σου

    Γ

    Και αγνές λέξεις
    φέγγουν τις νύχτες σου
    σαν μελλοντικές αναμνήσεις

    Και τίποτα δεν τελειώνει στο βλέμμα της Μαρίας, καθώς η Άνοιξη κυλά στο μέλλον της καλώντας την να επιχυρεί διαρκώς να ανασυνθέτει με σκέψεις τη ζωή της.

    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή