Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Το όνομά μου.

(Στο μπλογκ αυτό προσπαθώ να δημοσιεύω κείμενα δικά μου.
Σήμερα όμως, έπεσα τυχαία πάνω στη διήγηση αυτή και κατάφερα να κλάψω μετά από καιρό.
Δεν θα πω ότι θα μπορούσα να το έχω γράψει εγώ.
Δεν θα μπορούσα.
Θα πω μόνο ότι αυτό το κείμενο είναι Εκείνος κι εγώ.)

Του Οδυσσέα Ιωάννου.

Και τώρα πρέπει να βρω δυο λόγια να σου πω.
Τις βρήκα έτοιμες τις λέξεις. Δεν έφτιαξα καμμία μόνη μου. Αυτό είναι άδικο για σένα. Θέλω να βρω κάτι που να είναι μόνο για σένα. Να μην χωράνε μέσα τόσοι και τόσοι. Δεν ήσουνα σαν τόσους και τόσους.
Δεν θέλω να σε ντύσω με φορεμένα ρούχα. Φθαρμένους αγκώνες και γόνατα, θα΄ναι σαν να σε ντύνω με λυγίσματα, σαν να προδίδω πως εγώ τουλάχιστον σε είχα δει να κλαις. Γιατί να τους το πω; Θα καίγονται να μάθουν πως ήσουν ίδιος με κείνους, πως δεν ήσουν δα και κάτι διαφορετικό. Δεν θα τους αφήσω να σε θυμούνται στα μέτρα τους. Αν δεν πονάνε κάθε φορά, αν δεν τους σκοτώνει που δεν σε έζησαν, που δεν ήταν εκείνοι αυτό που ήμουν εγώ για σένα, που δεν θα γίνουν ποτέ αυτό που ήσουν εσύ για μένα, ας μην σε θυμούνται καθόλου.

Στον δρόμο, φεύγοντας, σταύρωσα με δύο παιδιά. Το ένα σου έμοιαζε, σε εκείνη την φωτογραφία με τους γονείς σου σε μία θάλασσα που δεν θυμόσουν.

Και με ρώτησαν: «τι τον είχες;»
Ρώτησαν εμένα τι σε είχα!

Τους είπα πως ήσουν το όνομά μου.
Από δω και πέρα πια, μπορούν να με φωνάζουν όπως θέλουν.

2 σχόλια:

  1. Η απροσδόκητη γραφή

    Στη φανταστική γη των συνειρμών της η Μαρία Γεωργιάδου υπήρξε πάντα μία πρωτογενής ανάμνηση των πιο ωραίων στιγμών της.
    Γιατί δε χρειάστηκε ποτέ να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα, αφού η πραγματικότητά της αποτελεί σε κάθε της εκδοχή την πιο όμορφη αμμουδιά της ζωής.
    Άλλωστε από μικρή η Μαρία προσέγγισε το φως με την πιο όμορφη ακρογιαλιά της δικής της διπλής ομορφιάς, εσωτερικής κι εξωτερικής ταυτόχρονα.
    Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που η γραφή επιλέγει τη δική της σκέψη και τα δικά της μάτια προκειμένου να ανθίσει σε έδαφος στέρεο.
    Έτσι, φαντάζει φυσικό που η γραφή διάλεξε τα χέρια της προκειμένου να δημιουργήσει μία εκδοχή εναρμονισμένη με την ομορφιά της.
    Και συνέβη κατά τη διάρκεια των πρώτων ωρών της νύχτας να γραφεί από τα χέρια της το ποίημα της αγάπης.

    Μονάκριβα τα μάτια
    ανθισμένα τα χείλη

    Αστείρευτες οι αγάπες
    τρυφερές οι μουσικές

    Μέχρι που έρχεσαι
    χαμογελώντας στην άκρη
    του βλέμματός μου

    Σαν τελείωσε η γραφή, η Μαρία σκέφτηκε πως τον τίτλο που έλειπε, θα τον ονόμαζε το αγόρι που θα την αγαπούσε.
    Και θα το έδειχνε πρώτα σε αυτό το αγόρι, ώστε να ανεμίζει στο κοινό βλέμμα τους η ποίηση της αγάπης τους.
    Διότι η γραφή της Μαρίας είναι σαν τα όνειρα των αναρτήσεών της. Κι έχει και μουσική η γραφή. Έχει τη μουσική των μελλοντικών αναμνήσεών της.
    Αφού η Μαρία γεννήθηκε για μία ποιητική ημέρα δυτικά της αγάπης ενός αγοριού της Άνοιξης.
    Άλλωστε, η ίδια η ποίηση μονογραφεί τα μάτια της καθημερινά. Κι έτσι απλώνει σε όλες τις θάλασσες κάτι από την πηγαία εναρμόνισή της με την ομορφιά.
    Όπως τότε που μικρή ακόμη η Μαρία ένιωσε τις ηλιαχτίδες να προσδίδουν στις επιθυμίες της τη μορφή μιας αναγεννημένης ομορφιάς.
    Κι άλλωστε η Μαρία διαμορφώνει και σήμερα τη μαγική ανατολή κάθε εμφατικής επιθυμίας της έχοντας τη δυνατότητα που της παρέχει ο θρύλος των πιο όμορφων σκέψεών της σε απόσταση ελάχιστη από το όμορφο μέλλον της.


    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Αφού η Μαρία γεννήθηκε για μία ποιητική ημέρα δυτικά της αγάπης ενός αγοριού της Άνοιξης."

      "Το αγόρι της Άνοιξης". Με κεφαλαίο "Α". Να ξέρατε πόσο εύστοχος είστε. Τη μέρα αυτή την έχω βιώσει. Και ακριβώς όπως το λέτε, στα δυτικά της αγάπης.

      Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Δεν ξέρετε πόσο χαίρομαι που ξανανταμώσαμε.

      Διαγραφή