Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Ανεπίδοτο.

Πέντε-έξι φωτογραφίες όλες κι όλες. Ασπρόμαυρες. Πρέπει να είχες γαλάζια μάτια.

«Εύθραυστος».  Τόσες αναλύσεις κι όμως, αυτή τη λέξη θυμάμαι μόνο από εκείνο το άρθρο μία εβδομάδα μετά.

Θραύσματα σου σκορπισμένα δεξιά κι αριστερά. Λάθος. Μόνο αριστερά.

Ένα παζλ καταδικασμένο να μείνει ανολοκλήρωτο. Κάποια ελάχιστα κομμάτια του είναι κρυμμένα στους λίγους εκείνους στίχους που γράφτηκαν για σένα.

Κάποια άλλα πέφτουν από τις τσέπες φίλων και γνωστών. Άλλα περήφανα κι άλλα αφελώς. Υπάρχουν κι αυτά που μοιάζουν με δραπέτες που η λαχτάρα τούς κάνει να μην υπολογίσουν σωστά τα πράγματα. Ώσπου να αντικρίσουν τον ήλιο, οδηγούνται πάλι στο κελί τους.

Όσο μεγαλύτερη σύγχυση μου προκαλείς, τόσο πιο ξεκάθαρα βλέπω. Με βοηθάς να αντιμετωπίσω τις ιστορικές μου ενοχές. «Όλα ήταν ανάγκη.», μου φωνάζεις. «Ανάγκη και κακή τύχη.», συμπληρώνω εγώ.

Ταυτόχρονα, με γεμίζεις με νέες ενοχές, άλλου είδους. «Τι θέλεις και τα σκαλίζεις;» με ρωτάς. «Είναι ανάγκη, συγγνώμη.», απαντώ εγώ.

Τα μάτια σου θα με στοιχειώνουν κι ας τα γνώρισα μόνο μέσα από τις λίγες αυτές φωτογραφίες. Καλύτερα. Έτσι θα μείνουν για πάντα όπως ακριβώς τα πρωτοαντίκρισα. Προστατευμένα από τη φθορά.

Αυτό που με πονάει περισσότερο είναι αυτό που δεν θα ‘πρεπε να ξέρω. Μου προκαλεί ένα ρίγος στη ραχοκοκαλιά κάθε φορά που έρχεται στο νου μου. Όπως ρίγος μου προκαλεί ολόκληρη η ύπαρξή σου.

Μη με μαλώνεις, δεν είναι οίκτος. Είναι που αποδεικνύεται γι’ άλλη μία φορά πως δεν υπάρχει ίχνος δικαιοσύνης στον κόσμο αυτό. Κι αυτό ανάγκη ήταν; Πες μου. Η ζωή σου με πληγώνει περισσότερο από τον θάνατό σου, καλέ μου.

*Μπορεί να άργησε λίγο καιρό αλλά αυτός είναι ο δικός μου -ταπεινός- φόρος τιμής.  Σ’ ευχαριστώ.

2 σχόλια:

  1. Η θεά των σκέψεων

    Από νερό είναι φτιαγμένη και πολύτιμες πέτρες. Από αέρα και βροχή. Σμιλεμένη από του χρόνου τα χτυποκάρδια.
    Με κάθε εμφάνιση του θαλασσινού κύματος η Μαρία Γεωργιάδου αναγεννιέται.Τρέμει και σφίγγεται η καρδιά της κι όμως ανοίγονται εμπρός στα πόδια της τα άκρα των αγρών γεμάτα θάλασσες από αγριολούλουδα έτοιμα να λατρεύσουν σκύβοντας την πολύχρωμη ομορφιά της.
    Λικνίζονται στ' αγέρι οι φυλλωσιές των δέντρων σε μια γλυκιά υποταγή στη Μαρία, που επανέρχεται στη γη κρατώντας μέσα στα χέρια της το σπόρο της αγάπης.
    Σε κάθε της κίνηση, σε κάθε της βήμα αναστενάζει το βασίλειο της ζωής, αποζητώντας του χαδιού της την απρόσμενη ανάσα. Σα μητρικό βλέμμα που γνωρίζει τα πάντα και φροντίζει τους πάντες χωρίς αιτία και λόγο.
    Απλά γιατί μία ομορφιά σαν της Μαρίας υπάρχει με σκοπό να δίνεται, να μοιράζεται απλόχερα, να γονιμοποιεί και να οδηγεί τις μέρες μας εκεί όπου πυκνώνουν τα γεράνια κι οι πορτοκαλιές, τα ταπεινά χαμομήλια και τα κυκλάμινα.
    Σκάβει τα βράχια του χρόνου η Μαρία. Θρυμματίζει τη σκληρή πέτρα τους και τα χαϊδεύει με τα λόγια της. Τους γνέφει τις νότες της καρδιάς που από πολύ παλιά έμαθε να δωρίζει άδολα, αέναα, αγνά, τυλίγοντας σβώλους χώμα με το δικό της μύρο.
    Ο γαλάζιος ουρανός διψάει την ομορφιά της.
    Τα κύματα ποθούν το απαλό της χάδι.
    Τις νύχτες που η Μαρία κοιμάται, η αγάπη καθρεφτίζεται ψάχνοντας τα σημάδια της επάνω στο κορμί της. Ψάχνοντας τα φιλιά που ξέχασαν οι άνθρωποι σε κάποιες σκοτεινές γωνιές της άβολης καθημερινότητάς τους.
    Γιατί, όταν μιλούν οι σιωπές στο αποτελείωμα της μέρας, χάνονται πια οι λέξεις, παίρνουν φτερά, διαλύονται στο σώμα της. Σβήνουν οι σημασίες και μιλούν οι σκέψεις φωναχτά.
    Παραμύθια αγγίζουν πάλι τα μαλλιά της Μαρίας και τα χείλη της γίνονται περίγραμμα της ομορφιάς.
    Κι η Μαρία πάντα με το αγνό βλέμμα της προσπαθεί να απαλύνει τον πόνο των άλλων και το δικό της κρυφό καημό συνάμα.
    Με την παλάμη της αγγίζει το άλφα και το ωμέγα της ζωής.
    Σα μια απόλυτη ομορφιά που απλώνεται στον ορίζοντα και προλογίζει τα κύματα.
    Κι όταν γράφει η Μαρία, η πλάση όλη χαμογελά με τα χείλη της.

    Καλή Άνοιξη.

    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξαιρετικό για άλλη μία φορά.
      Καλή Άνοιξη και σε σας κ. Πολιτόπουλε.

      Διαγραφή