Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

Αποχαιρετισμός.

Έλεγες ότι πρέπει να μάθω να κοιτάζω ψηλά.
Το εννοούσες κυριολεκτικά. 
Τα κτίρια και ό,τι κρύβεται πίσω από αυτά. Την ιστορία τους.
Όμως έτσι, ψηλά κοιτούσα και πριν από σένα.
Αυτό που μου έμαθες εντέλει ήταν να πώς να κοιτάζω ψηλά μεταφορικά.
Πώς να στηρίζομαι στις δικές μου δυνάμεις.
Τώρα το ξέρω: Όλοι φεύγουν.
Εγώ όμως δεν θα φύγω ποτέ.
Θα μείνω εδώ να πολεμάω για τα όνειρά μου ως το τέλος.
Σ' ευχαριστώ που μου 'μαθες να κοιτάζω ψηλά.
Αντίο και καλή τύχη.

Θα μου λείψεις.

4 σχόλια:

  1. Μ ια μεταφορική σιωπή
    α πλώθηκε τότε στο
    ρ είθρο των χειλιών κι
    ί σκιος πλημμύρισε την
    α περαντοσύνη του αποχαιρετισμού

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπέροχο! Ευχαριστώ πάρα πολύ... :)

      Διαγραφή
    2. Παρακαλώ. Υπέροχες οι αναρτήσεις σας. Στην Παρέμβαση αγαπάμε τη λογοτεχνία και την επιχειρούμε με κάθε ευκαιρία. Και τούτη η ηλεκτρονική σελίδα είναι, όπως φαίνεται, μια τέτοια ευκαιρία. Συγχαρητήρια.

      Διαγραφή
    3. Παρακαλώ. Η ηλεκτρονική σελίδα σας αξίζει ένα ποιητικό σχόλιο. Να γράφετε. Καλό σας βράδυ ανατολικά της λήθης.

      Διαγραφή