Είναι κάτι βραδιές που τα όνειρα ξυπνούν από το λήθαργο στον οποίο τα έχεις ρίξει και εμφανίζονται μπροστά σου πιο απαιτητικά από ποτέ.
Σε κατηγορούν ότι τα έβαλες σε δεύτερη μοίρα. Ότι δεν τα φροντίζεις όπως τότε. Λίγο έλειψε μάλιστα να τα εγκαταλείψεις εντελώς. Έχεις άλλες προτεραιότητες πλέον. Δεν παλεύεις γι' αυτά καθημερινά.
Τα άφησες σε μια άκρη του μυαλού σου και ζεις τη ζωή σου λέγοντας ότι δεν ήρθε ακόμη η ώρα. Δικαιολογίες. Η κατάλληλη στιγμή για να βρεθείς λίγο πιο κοντά στα όνειρά σου είναι το παρόν.
Σου υπενθυμίζουν ότι αν δεν υπήρχαν αυτά, δεν θα ήσουν τώρα εδώ. Ποιος ξέρει ποιο δρόμο -ακατάλληλο για σένα- θα είχες πάρει... Έχουν δίκιο.
Τα παρακαλάς να σου δείξουν λίγη επιείκεια γιατί τα λόγια τους πονάνε και εσύ τον τελευταίο καιρό ξεσυνήθισες στον πόνο.
Ξέρεις ότι δεν έχεις δικαιολογία. Δεν σου επιτρέπεται πια να μεμψιμοιρείς, τώρα όλα είναι στο χέρι σου. Πέρασε η εποχή που σου επιτρεπόταν να πεις ότι θέλεις αλλά δεν μπορείς.
Τώρα όλα είναι εδώ: η ζωή, οι ευκαιρίες, τα όνειρα. Σκάσε και κυνήγα τα.
